طلوع

روزکه می رود تا خورشید را در گهواره شب بگذارد؛ رایحه شببوی یاد ؛شبانه ام را می گیرد و...کویری سوزان لبانم را ،سخت هوای بوسه های عاشقانه رش زده  می نشاند.

این می شود که دلم غنج می زند برای دیدار و می شوم یار و... می شوم تو!

می شوم تو و می شوم "خلاصه خوبیها ".......می شوی قطره های بارانی که روحم را راهی می کنی تا بهار و وام از بارش بی وقفه تو می گیرم و می شوم خنکای آ بی آرامش و برتنت شبنم می زنم...

بیگاه صبحی صادق از شانه هایت سر می زند و .....جانم در هوای خواستنت پر می زند... همه ام می شود بوسه هایی که عطر شانه های تو را می گیرند و در آسمان همیشگی عشق تو کبوترانی درخود اسیرند........ اصلا همه ام لبریز همین بیگاه می شود ؛ مثل همان ناگاهی که نمی دانی چه ات شده است ،....... تنها می دانی  که... عاشق شده ای!

غروب

دلت گرفته از این روزهای بارانی!!...هوای یار داری و وعده دیدار اما نداری...گم شده ای در خلوتی که حسابی شلوغ است!شاید هم "در میان جمعی شلوغی و دلت جای دیگر است"...هرچه هست "به دریایی درافتاده ای که جان صد هزاران غرقه آن" است...لب این دریا که نشستی یادت نرود فقط ؛ که بوتیمار نباشی و غصه تمام شدندنش را نخوری...که:"بحری است بحر عشق که هیچش کناره نیست"...